Διοικητικό Συμβούλιο
Ιστορικό
Αναφορές
Δραστηριότητες
Συμβουλές
Υλικό
Επικοινωνία

Δραστηριότητες

ΖΩ …ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Από την Αλεξανδρούπολη στην Αλόννησο

…με φουσκωτό…


Κείμενο-φωτο Σπύρος Χαλάστρας

Όλοι όσοι λατρεύουν την ελευθερία oσοι ξέρουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στον κόσμο εκτός από αυτά που φαίνονται , θα πετουν πάντα μαζί με τον Ιωνάθαν. Ο καθένας μας θα βρεί κομμάτια από τον εαυτό του στον γλάρο Ιωνάθαν.

Richard Bach 

Όταν ο Bach έγραφε το πιο διαχρονικό ίσως βιβλίο όλων των εποχών, τον γλάρο Ιωνάθαν, απόσπασμα από το οποίο είναι και οι παραπάνω γραμμές, πιθανον δεν φανταζόταν ότι σηματοδοτούσε την επαλήθευση της τόσο στενής σχέσης μεταξύ της αυτού μεγαλειότητας της θάλασσας και αυτών που κατά κάποιο τρόπο την θεωρούν κρυφη η φανερή-δεν έχει και τόση σημασία- ερωμέΚάντε κλικ για μεγένθυσηνη, έχοντας σημειο αναφοράς το παραπάνω απόσπασμα. Την θάλασσα , που βλέποντάς την, όποιο πρόσωπο και δείχνει, η μετάφραση περιλαμβάνει όχι μόνο αυτά που βλέπουμε αλλά και πολλά ακόμη…

Η λήψη των εικόνων της που αποτελούν αναμφίβολα αδιαπραγμάτευτα δώρα στις αισθήσεις μας, γίνεται σε κάποια ειδική συχνότητα που το μήκος κύματος το αντιλαμβάνονtαι πολύ καλύτερα αποδέκτες που η μυήσή τους έγινε από τα παιδικά τους χρόνια, όταν πέταξαν το πρώτο πετραδάκι στο κύμα που έσκαζε μπροστά τους, τη στιγμή που κάποιος γλάρος από πάνω ηταν μάρτυρας στο ξεκίνημα της τρυφερής αυτής σχέσης.

Είναι κάποιες φορές που λές να αφήσεις το σκάφος σου, το φουσκωτό σου, εκεί που βρίσκεται, να παρεις το πρώτο πλοιο που θα φεύγει κάποιο πρωινό και να μη σκοτίζεσαι για τον καιρό και το…ξύλο που σε περιμένει στο όρτσα τεσσαρι η πεντάρι. Θα κάθεσαι σε κάποιο πάγκο στο κατάστρωμα με ένα βιβλίο στο χέρι και θα προσπαθείς να διαβάσεις ανάμεσα στα όποια γραφικά και …νεοελληνικά συμβαίνουν συνήθως εκεί. Μετά από κάποιες ώρες , ιδίως όταν θα φθάσεις στον προορισμό σου…στεγνός μεν, αδιάφορος δε, αντιλαμβανεσαι ότι αυτό το σενάριο δεν περπαταει, είναι κάπως…στεγνό. Ωραία ,έφθασες για τις πολύτιμες μικρές Κάντε κλικ για μεγένθυσηη μεγάλες διακοπές σου, βρήκες το κατάλυμά σου, και αρχίζουν οι ατελείωτες ώρες στην ίδια σχεδόν παραλία η άντε και στην άλλη πλευρά του νησιού , να κοιτά απ εξω κάθε πρωι όλους αυτούς τους σκαφάτους, που με κάθε λογής σκάφος, θα φεύγουν για να γευτούν απ ευθείας το νέκταρ των ερημικών και κυρίως απρόσιτων όρμων με τις απάτητες αμμουδιές, εκεί όπου ο πιο δυνατός ήχος είναι τα κυματάκια που χτυπάνε στο σκάφος σου η καταλήγουν στην παραλία. Εκεί όπου φουνταρισμένος θα κολυμπας γύρω από το φουσκωτό σου, που θα λικνίζεται στην απογευματινή ρεστία. Όχι ότι δεν υπάρχουν και οι δύσκολες στιγμές, πολλές και επίπονες, ειδικά όταν το φρεσκάρισμα έρχεται πιο γρηγορά από ότι υπολόγιζες. Όταν όμως θα επιστρεφεις αργά το απογευμα στη βάση από την οποια ξεκίνησες το πρωί, συνήθως ανάμεσα από την ικανοποίηση για την αντιμετώπιση του καιρού, θα υπάρχει εκτός από την κούραση το χαμόγελο που θα φθάνει μέχρι τα αυτιά. Μερικές φορές βέβαια δεν θα σε δούν να επιστρεφεις, ειτε γιατί το κολπάκι τελικά ηταν πιο όμορφο από ότι υπολόγιζες και αποφάσισες να μιλήσεις το βράδυ με τα αστέρια από άλλη γωνία, είτε γιατί το απεναντι κοντινό η μακρυνό νησί σου έγνεψε τραγουδώντας σαν άλλη σειρήνα, και ως συνήθως εμείς δεν βάζουμε ποτέ στα αυτιά μας κερί…

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, λένε ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και μάλλον έτσι πρέπει να είναι, η μήπως όχι…και όταν λέμε πράγματα εννοούμε α θαλασσινα δρώμενα. Η αναμονή έφθασε στο τέρμα, η γλυκειά προσμονή του θαλασσινού ταξιδιού, των αρκετών μιλίων πλεύσης παρέα με τα δελφινια είναι πλέον πραγματικότητα. Μια κοντινή δοκιμή, για τα φουσκωτά μας, το φόρτωμα, τα καύσιμα, μη ξεχάσουμε Κάντε κλικ για μεγένθυσητίποτα, πάντα κάτι θα ξεχνάμε, εκείνο που δεν ξεχνάμε είναι η διάθεσή μας να βρίσκεται στα ύψη, και πως θα μπορούσε ναγίνει διαφορετικά, λίγες μέρες, ώρες από την 11η πανελλήνια συνάντηση φουσκωτων σκαφων στην πανέμορφη Αλόννησο.

Το…7ήμερο τελικά, του Αγίου Πνεύματος το πολύχρωμο θαλασσινό μελίσσι βάζει πλώρη για το σμαραγδένιο νησί των Σποράδων, όλα τα βλέμματα αυτής της ιδιαίτερης κατηγορίας των…επίμονων φίλων φουσκωτών σκαφών , στρέφονται εκεί…

Δεν είναι μόνο η απόλαυση της θαλασσιας πλεύσης, η μαγείας της θάλασσας, είναι κυρίως η συνάντηση με τους θαλασσινούς μας φίλους από όλη την Ελλάδα, κάθε βήμα και ένα θερμό καλοσώρισμα, μια χειραψία , μια αγκαλιά ανθρώπων που χάραξαν στο μυαλό τους ότι καλοκαιρινές διακοπές σημαίνει φουσκωτώ και φουσκωτό καλοκαιρινές διακοπές.

Όμως ας ξαναγυρίσουμε από την αρχή, είδες τι σου κάνει η άτιμη η ξελογιάστρα η θάλασσα, άλλα σκέπτεσαι και άλλα γράφεις.

Τόπος Αλεξανδρούπολη, στο φιλόξενο λιμανάκι της Μάκρης που υπάρχουν τα φουσκωτά του μικρού μας ομίλου. Έξη σκάφη περιμένουν ανυπόμονα, τα τυπικά την καθέλκυση, οι τελευταίου έλεγχοι, τελευταίες ματιές και κάποια ανυπόμονα χέρια να σπρώχνουν τις μανέτες για να ξεκινήσει ένα ακόμη θαλασσινό όνειρο. Η πρόγνωση του καιρού είχε γίνει από …σαράντα δελτία, όμως βγαίνοντας από το λιμάνι το τριάρι νοτιάς δηλαδή ορτσα μας μούδιασε, λές να πάμε με νοτιά και να γυρίσουμε με Κάντε κλικ για μεγένθυσητραμουντάνα; Η απόλυτη ατυχία. Η επιβεβαίωση ήρθε λίγες μέρες αργότερα στην επιστροφή…Τέλως πάντων, η πυξίδα στις 210ο δείχνει το δυτικό άκρο της Σαμοθράκης και αρχίζει η…κατηφόρα που λέμε, και τι κατηφόρα, τέρμα Θεού είμαστε , μέχρι την Αλόννησο 145 μίλια μόνο….Παρέα με τις σκέψεις μας, τα λιγοστά θαλασσοπούλια που τρομάζουν στο πέρασμά μας. Οι σκέψεις ανήκουν στις επόμενες μέρες ενώ η κάποια ταλαιπωρία από τον ενοχλητικό κυματισμό αρχίζει μετα την Σαμοθράκη να ξεθυμαίνει. Περνάμε ξυστά από το νησί των Καβείρων, και συνεχίζουμε, στη θάλασσα το νοτιαδάκι έχει ξεψυχίσει και έχει λαδώσει, ο ήλιος ανελέητος και η πορεία ίδια στις 210ο. Για τέτοιες αποστάσεις νομίζω ότι η πυξίδα ταιριάζει περισσότερο από τα ηλεκτρονικά όργανα-χρειάζονται και αυτά αλίμονο- άσε που σε 8-10 μίλια το χαμηλό περίγραμμα της Λήμνου αρχίζει να φαίνεται. Μέχρι το βορειοδυτικό άκρο της Λήμνου από την Σαμοθράκη 45 μίλια…ενώ δύο ώρες ήταν αρκετές για να καλυφθούν αυτά τα μίλια. Εδώ στο βόρειο Αιγαίο το πέλαγος είναι σχεδόν άδειο, και πάλι καλά που υπάρχει το σκαλοπάτι της Λήμνου, από εδώ και κάτω ο Αι Στράτης και μετά το…χάος.

Η γνώριμη εικόνα της Μύρινας , το κάστρο με τα ελάφια του, το σχεδόν άδειο λιμάνι και τελευταίο, το παράπονο του…βενζινά που καλέσαμε για καύσιμα, ότι για την ώρα το νησι είναι άδειο. Το παραλιακό κομμάτι της Μύρινας έχει γίνει πανέμορφο, απολαμβάνουμε τον καφέ μας και το ταξίδι συνεχίζεται…

Ανάμεσα στις σκέψεις και κοιτώντας γύρω την ώρα που ταξιδεύουμε, σκέπτομαι ποσο μικρό είναι παρ όλα αυτά το Αιγαίο και γι αυτό υπεύθυνο νομίζω ότι είναι τα …φουσκωτά μας. Δυτικά ο Αθως του Αγίου όρους φαίνεται σαν νησί με τον όγκο του, πίσω η Λήμνος αρχίζει να χάνεται και μπροστά μας, νοτιοδυτικά αρχίζει να αχνοφαίνεται το νησάκι των Γιούρων. Η θάλασσα καθρέφτης, μετράμε ανυπόμονα τα μίλια, ενώ αριστερά το μικρότερο νησί Πιπέρι, και λίγο πρίν η μικρή και χαμηλή Ψαθούρα που πιο ψηλα στέκεται ο φάρος της παρά το …μπόι της. Είναι η περιοχή του περιβόητου θαλασσιου πάρκου των Σποράδων όπου απαγορεύεται το ψάρεμα. Στο βάθος η Αλόννησος και η διπλανή Περιστέρα φαίνονται σαν ένα νησί , ενας στενός δίαυλος οδηγεί από την ανατολική πλευτά στο Πατητήρι όπου αύριο θα γίνει …απόβαση φουσκωτών.

Κάντε κλικ για μεγένθυσηΠρίν μπούμε στο λιμάνι μια απαραίτητη στάση για μια βουτιά στα πρασινογάλαζα νερά, πώς να κρατηθείς ίδίως με τέτοια ζέστη, ενώ το κανάλι 74 αρχίζει να παίρνει φωτιά… Τα πρώτα σκάφη καιεμείς φυσικά αρχίζουν να καταφθάνουν, δένουμε αρόδο σε έτοιμα ρεμέντζα και οι λάντζες περιμένουν να μας μεταφέρουν έξω. Η οργάνωση μεχρι την τελευταία λεπτομέρεια εκπληκτική. Ο ΜΟΦΣ φρόντισε για τα πάντα. Μετά από έξη ώρες περίπου με μια στάση στην Λήμνο πατάμε ξηρά, και οι φίλοι μας που προηγήθηκαν είναι εδώ…. Θα κάνω μια παρένθεση, από το 2006, από την πανελλήνια της Μήλου, το μεγαλύτερο κέρδος από αυτές τις συναντήσεις είναι ότι κάναμε πολύ καλούς φίλους από κάθε γωνιά της θαλασσινής μας πατρίδας, νοιώθουμε σαν μια μεγάλη παρέα. Δεν προλαβαίνουμε να σφίγγουμε χέρια, από τα παιδιά του ΜΟΦΣ στην οργανωτική επιτροπή, μέχρι και αυτούς που γνωρίζουμε ελάχιστα. Τα μπλουζάκια κάθε ομιλου δείχνουν την…προέλευση, ουσιαστικά όλο το Αιγαίο σε ένα λιμάνι, κυριολεκτικά σε ένα τραπέζι…

Στο μικρό, ευχάριστο και κουκλίστικο παραλιακό σκηνικό στο Πατητήρι βρίσκεις τα πάντα, ότι ζητήσει ο κουρασμένος και διψασμένος ταξιδιώτης είναι εδώ…

Αρκετά από τα παιδια του ομίλου μας είτε ιδιοκτήτες φουσκωτων είτε πληρώματα έρχονται για πρώτη φορά σε πανελλήνια, και από τα πρώτα χαμόγελα καταλαβαίνεις ότι αρχίζουν να μπαίνουν σ αυτό το γαλάζιο όνειρο , σ αυτό που μπήκαμε αρκετά χρόνια τώρα και από τότε συνεχίζουμε με τον τρόπο που ξέρουμε…

Νομίζω ότι η λεπτομερής παράθεση των εκδηλώσεων που ηταν τόσες πολλές, δεν είναι το ζητούμενο, έχουν αναφερθεί, γραφτεί, αναρτηθεί σε πολλές μεριές. Απλώς αυτό που κάνουμε είναι να καταθέσουμε και εμείς απο τον βορρά ,την ακριτική Αλεξανδρούπολη, την δική μας θαλασσινή πινελιά, που μαζί με τις άλλες των υπολοίπων ομίλων, συνθέτουν μια πανέμορφη εικόνα στον θαλασσινό καμβά της 11ης πανελλήνιας συνάντησης. Κυρίαρχο χρωμα το μπλέ, και έπειτα ότι βάλει ο νούς. Το γλέντι στην παλια πρωτεύουσα της Αλοννήσου στα ορεινά του νησιού, το ταξίδι, στις υπόλοιες Σποράδες, η εκδηλωση στην Περιστέρα, η μουσική βραδιά στη Στενή Βάλα και ότι μπορούμε να θυμηθούμε, ξετυλίγονται μπροστα μας, λίγες μέρες, μετα την λήξη της πανελλήνιας σαν κινηματογραφική ταινία, τι να πρωτοθυμηθείς;

Το μόνο ανησυχητικό όταν ταξιδεύεις στη θάλασσα με δικό σου σκάφος, έστω και φουσκωτό, είναι η τυχόν επιδείνωση του καιρού, ειδικά όταν ανηφορίζεις το Αιγαίο, αυτο που λέγαμε στην αρχή. Θέλαμε να μείνουμε λίγες μέρες στην μαγική Σκόπελο αλλά επειδή αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί, προσπαθούμε να συμπιέσουμε το πρόγραμμά μας, γιατί τα 140 μιλια μέχρι την Αλεξανδρούπολη δύσκολα μαζεύονται.

Το πότε άρχισαν να φαίνονται οι τίτλοι τέλους , εδώ το καταλαβαίνεις πιο εύκολα. Όταν θα δείς ότι τα περισσότερα φουσκωτά το απόγευμα της προτελευταίας μέρας, δεν γύρισαν στο Πατητήρι, αντιλαμβάνεσαι ότι ολη αυτή η υπέροχη πανελλήνια συνάντηση βαίνει προς το τέλος…Σε αυτό συνέβαλλε η πρόβλεψη επιδείνωσης του καιρού με δυνατούς βοριάδες που επισπεύδουν την αναχώρηση. Αισθάνεσαι ένα κενό, μια αμηχανία, χαιρετάς όσους γνωρίζεις , ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη στεριανή συνάντηση, κοιτάς γύρω σου, ένα λιμάνι που δεν υπήρχε χώρος ουτε για καρφίτσα, με εκατοντάδες ανθρώπους να ζούν το δικό τους θαλασσινό όειρο, και αισθάνεσαι άβολα. Η κάποια μελαγχολία είναι απόδειξη ότι πέρασες πολύ καλά.

Βγαίνουμε από το Πατητήρι, ρίχνοντας τις τελευταίες ματιές, αναπολούμε τιςεικόνες από τις προηγούμενες στιγμές, ωρες, μέρες, και πλώρη για Σκόπελο. Ο καιρός αρχίζει να δείχνει τις προθέσεις του. Καλυπτόμενοι από τον όγκο του νησιού, αρχίζουμε να απολαμβάνουμε μια-μια τις πολλές εκπληκτικες παραλίες της νοτιας πλευράς του νησιού, Σταφυλος, Αγνώντας, Λιμνονάρι, Πανορμος, Μηλιά τις να πρωτοδείς…Η κατάληξη στο Λουτράκι οπου δένουμε, σηματοδοτεί το ξετύλιγμα των αναμνήσεων της προηγούμενης επίσκεψής μας,πρίν από χρόνια, ενώ προσπαθούμε να φυλάξουμε τις τωρινές.

Η μέρα τελειώνει και μαζί και ο κύκλος στις Σποράδες. Η επόμενη μας βρίσκει να ετοιμαζόμαστε για αρκετό…ξύλο μια και τα ξάρτια των ιστιοπλοικών που είναι δίπλα μας δεμένα, άρχισαν από νωρίς το τραγούδι τους. Είναι οι υποψίες που λέγταμε στην αναχώριση… Οι τελευταίοι έλεγχοι, και η τελική πορεία που ξεκινάει από το βορειοδυτικό άκρο της Σκοπέλου, περνάει ξυστά από το νοτιοτερο άκρο του Αγίου όρους και καταλήγει στη Θάσο, που είναι και ο προορισμός μας. Στο χάρτη όμως, γιατί στη θάλασσα είναι, άστο καλύτερα…

Δεν θέλω να περιγράψω την διαδρομή, απλώς θα αναφέρω ότι την τελευταία φωτογραφία την τράβηξα στα πρώτα δέκα μιλια, προσπαθώντας να ‘’αιχμαλωτίσω’’ μια παρέα δελφίνια που προσπαθούσαν με την παρουσία τους, να μας δώσουν κουράγιο. Εκατον δεκα μίλια μέχρι τον Λιμένα της Θάσου, χωρίς να συναντήσουμε έστω και ένα πλεούμενο. Μια ευθεία πορεία που ειδικά στις ακτές του Αγίου όρους, η ταχύτητα μερικες φορές έπεφτε ελάχιστα πιο πάνω από τους δεκα κόμβους. Ημασταν τυχεροί, το καπάκι του κινητήρα από τα συνεχή χτυπήματα, λασκάρισε από τις δυο πλευρές, παραλίγο…

Τρια σκάφη του ομίλου ειχαν φύγει την προηγουμένη, ενώ τα άλλα δύο θα ξεκινούσαν την επομένη, οπότε μόνοι στο πέλαγος για 6,5 ώρες. Μόνο μετα τον Αθωνα το γύρισε σεν ένα δυνατό σουέλ, ευτυχώς πλαγιοδρομία, ενώ στα λίγο αργότερα είδαμε μπροστά μας, στη μέση του πουθενά, έναν τεράστιο τόνο να πετάγεται από το νερό, συμπληρωνοντας αυτό το ονειρικό θαλασσινό σκηνικό. Τις ακεφιές του Αίολου και του Ποσειδώνα τις ξεπερασαμε, αυτές οι σκηνές όμως μένουν ανεξίτηλα στο σκληρό δίσκο του μυαλού μας, λέμε ότι γράψαμε άλλη μια σελίδα στο βιβλίο της ζωής μας, ουσιαστικά γινόμαστε οι συγγραφείς της πορείας μας, αυτά που θα διαβάζουμε όταν δεν θα μπορούμε να ασχοληθούμε με τα φουσκωτά μας…

Οσο για την κατανάλωση, με τέτοιο κυματισμό μια θλιβερή ιστορία…

Το νοτιοδυτικό άκρο της Θάσου μας υποδέχεται με μπουνάτσα μια και ο όγκος του νησιού λειτουργεί σαν κυματοθραύστης, και η πορεία μέχρι τον Λιμένα στα βόρεια τυπική διαδικασία. Προσωπικά θεωρώ την Σκόπελο και την Θάσο από τα πιο σκαφάτα νησιά στην Ελλάδα, αν υπάρχει τετοιος χαρακτηρισμός. Ατελείωτοι κόλποι, πεύκα που γέρνουν στο κύμα, τι να πρωτοθαυμάσεις…

Είχαμε την σκέψη ότι θα μέναμε τρείς μέρες για χαλάρωση στα νερά της Θάσου, όμως τα δελτία δίνουν από την επομένη πολύ δυνατούς ανέμους μέχρι 6-7, δηλαδή μια βραδιά και κάτι ακόμη, κρίμα… Προσπαθούμε να γευθούμε ότι μπορούμε από το αγαπημένο μας νησί, και σαν καθόμουνα πίσω, από ένα ποτήρι παγωμένο κρασί, αναρωτιόμουνα , αν όλα οσα ζήσαμε ηταν πραγματικότητα η όνειρο… Είχα την εντύπωση ότι τα 50 μίλια που μας χώριζαν μεχρι την Αλεξανδρούπολη θα ηταν μια χαλαρή πορεία, αλλά ατυχήσαμε, σωστό σπαστήρι, όμως σκέπτομαι ότι φθάνουμε, προσεγγίζοντας τις Θρακικές ακτές το κύμα μειώνεται, ενώ ο άερας αυξάνεται. Οι ακτές της Μαρώνειας, τα δικά μας νερά, το λιμανάκι της Μάκρης, είναι ο επιλογος…Αυτό που μένει από τα ταξίδια με τα φουσκωτά μας, και συγκεκριμένα από τις πανελλήνιες συναντήσεις ,που είναι μηχανές παραγωγης αναμνήσεων, είναι βάλσαμο για τα χρόνια που θα έρθουν. Και μετά από όλη αυτή τη γιορτή των ανθρώπων του φουσκωτού , αρχίζει η νοσταλγία των στιγμών που σημάδεψαν με …αλμυρά γράμματα αυτά που ζήσαμε.

Τα αναμνηστικά διπλώματα θα μας θυμίζουν όλα όσα ζήσαμε, θα μπορούμε να πούμε ότι ήμασταν και εμείς εκεί, στο όμορφο νησί της Αλοννήσου, στην 11η πανελλήνια συνάντηση φουσκωτων…


ΛΕΖΑΝΤΕΣ ΦΩΤΟ

Φωτο 1:  η επιβλητική είσοδος Πατηρήρι, ο μικρός μας όμιλος ήταν εκεί…

Φωτο  2 και 3:  ..το κυρίως γλέντι με μερικά μέλη του όμίλου …

Φωτο 4:   …περιοδεία στο Αγιο Πέτρο της κυρα-Παναγιάς, νερά σμαραγδένια…

Φωτο 5:   …από την σύντομή επίσκεψή μας στην μαγική Σκόπελο…


Επιστροφή στην κεντρική σελίδα Web Development - Dukes.gr Διοικητικό Συμβούλιο Ιστορικό Αναφορές Δραστηριότητες Υλικό Συμβουλές Επικοινωνία